બહુ દૂરથી કોઈ મને સાદ કરે છે,
તારી જ યાદો મને યાદ કરે છે.
મંદ વહેતો પવન તારી વાત કરે છે,
તારા જ વિચારો આવી મજાક કરે છે.
વધતા ધબકારો તારો જ ભાસ કરે છે,
તારો આભાસ પણ મને ખાસ કરે છે.
નીંદરમાં પણ તું મને પરેશાન કરે છે,
મીઠીં ફૂકો મારી મને સતાવ્યા કરે છે.
રાત્રીના અંધકારને પણ વધુ રંગીન કરે છે,
મારી કલ્પનાઓને તું આમ જ જીવંત કરે છે.
ચાલને થોડી જીંદગી જીવી લઈએ
ગમતી આપણી ક્ષણો જીવી લઈએ
આકાશમાં આપણે પણ ઉડી લઈએ,
ત્યાંથી મનગમતા રંગો વીણી લઈએ
રંગોના એ બધા કાફલાને વહેંચી લઈએ
નોખા શમણાઓને એનાથી સીંચીં લઈએ
તારાઓની ફરીથી ગણતરી કરી લઈએ
ગમતા તારાઓને આંખોમાં ભરી લઈએ
આપેલા કોલને ભીતર માં જ જડી લઈએ
હવે એકમેકનો સાથ કાયમ માંગી લઈએ
વન વીનાના જીવનની વ્યાખ્યા જાણી લઈએ
પંપાળી જીંદગીને એનો આભાર માની લઈએ
સમય ખૂબ જ ઓછો છે, યાદ કરી લઈએ
ઢળતો સૂરજ,ઉગતી સાંજો ની બાકી નોંધી લઈએ
પત્રમાં ભીડાયેળી હથેળીઓ ની ભીનાશ મોકલું ??
કે તને સ્પર્શવા જાગેલી ટેરવાઓની તરસ મોકલું ??
ડેમની પાળ પર ભુલાય ગયેલા લાલ ફૂલો મોકલું ??
કે ખોખારો ખાતો ઉંમરલાયક વડલાની છાય મોકલું ??
મહાદેવ ના મંદીરમાં ગાજતો મધુર ઘંટારવ મોકલું??
કે સમી સાંજે ગુંજી ઉઠેલ પખીંઓનો કલરવ મોકલું ??
કોરાધાકર તારા હૈયા માટે ભીની મારી લાગણીઓ મોકલું ??
કે લાગણીઓને જ મૂડી સમજતી મારી સમજણ મોકલું ??
તેમ છતાં લાગે અધુરો પત્ર તો, બોલ હવે હું શું મોકલું ????
ચાલ તારી સાથે જીવેલી મારી જીન્દગીની પળે - પળ મોકલું ....
જીવનમાં મને પણ એ ઘણા પ્યારા હતાં,
પણ એ તો બધા સ્વાર્થ ના ચાળા હતાં,
સંબંધો ક્યાં મહેકતા હતાં પહેલાની માફક
બનાવટી ફૂલના બધા ક્યારા હતાં..
ક્યારેક સવારે,ક્યારેક રાત્રે ખીલતા હતાં,
કોઈ ખીલીને તરત જ કરમાતાં હતાં,
રાખી ખુબ જ નજીક, પછી દૂર કરતાં હતાં,
નજીવી બાબતોમાં સંબંધો તોડતા હતાં..
લાગણીઓ સાથે સુંદર રમત રમતાં હતાં,
કોઈ પુછે તો હળવે-હળવે હસતાં હતાં,
બનાવટ પાછળ બધા જ મધમાતાં હતાં,
ને એકમેકથી આમ જ છેતરાતાં હતાં...
